امروز ما در دریایی از پیام‌‌ها زندگی می‌‌کنیم؛ علاوه بر رسانه‌‌هایی مانند تلویزیون و تابلوهای تبلیغاتی، هر پیام دیداری و هر پیام شنیداری، و حتی معماری بنایی که در آن زندگی می‌‌کنیم، با ما حرف می‌‌زنند و حاوی پیام‌‌های مستقیم و غیر مستقیم هستند. پیام‌‌های مستقیم معمولاً توسط خودآگاه ما تحلیل می‌‌شوند و ما می‌‌توانیم مضمون آن‌‌ها را بپذیریم یا رد کنیم. اما تحت شرایط مشخصی، پیام‌‌های غیر مستقیم می‌‌توانند بدون آن که توسط ما تحلیل شوند به ذخیره افکار و انگاره‌‌های ناخودآگاه ما افزوده شوند.

این انگاره‌‌ها همانند سایر انگاره‌‌های ما بر رفتارهای اتوماتیک (بدون فکر) ما تأثیر می‌‌گزارند و حتّی بعدها، ممکن است منبع اولیه آن پیام را از خاطر برده و مضمون آن‌‌ها را نتیجه فکر و جزئی از نگرش خود تلقّی کنیم. این امر در عصر ما که انبوه اطلاعات مجال کم‌‌تری برای تحلیل می‌‌گذارد، به مراتب بیشتر از گذشته است.

در این سخنرانی شرایط ارائه موفق یک پیام مستقیم یا مخابره پیام‌‌های غیرمستقیم به ناخودآگاه انسان مرور شده، و به تکنیک‌‌های مدوّن “قانع‌‌سازی”  مخاطب، بدون آن که او خود بداند، اشاره می‌‌گردد. سپس به این سوال پرداخته می‌‌شود که چگونه می‌‌توان در دنیای پیام‌‌ها آگاهانه و متفکّرانه زندگی کرد و خود را از آثار ناخواسته مصون نگاه داشت.